ពន្លឺថ្មីនៃក្តីសង្ឃឹម សម្រាប់កុមារ ដែលមានតម្រូវការពិសេសនៅកម្ពុជា
ការជួបគ្នាដ៏សាមញ្ញមួយជាមួយសិស្សម្នាក់ បានផ្លាស់ប្តូរជីវិតរបស់កញ្ញា ហេង សុផាណែត វ័យ២៩ឆ្នាំ ជារៀងរហូត។សុផាណែតធ្លាប់បានធ្វើការនៅសាលាអន្តរជាតិធំជាងគេមួយនៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។ នៅពេលសុផាណែតចេញធ្វើការដំបូងក្នុងឆ្នាំ២០១៦ អ្នកគ្រប់គ្រងរបស់កញ្ញាបានប្រាប់អំពីកុមារពិសេស មួយចំនួនដែលកញ្ញានឹងត្រូវធ្វើការជាមួយ។ កញ្ញាមិនបានដឹងច្រើនអំពីបញ្ហានេះទេ។ សុផាណែតនិយាយថា “អ្នកគ្រប់គ្រងរបស់ខ្ញុំបានពន្យល់ខ្ញុំថា មានសិស្សម្នាក់មានបញ្ហាអូទីស្សឹម ហើយម្នាក់ទៀតមាន ADHD។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំមិនយល់អំពីលក្ខខណ្ឌទាំងនេះទេ ដូច្នេះខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញហើយធ្វើការស្រាវជ្រាវយ៉ាងហ្មត់ចត់ ទៅលើលក្ខខណ្ឌទាំងអស់នោះ។ ខ្ញុំក៏បានដឹងថាសិស្សទាំងនោះជាសិស្សដែលមានតម្រូវការពិសេស ដែលតម្រូវឱ្យមានការស្រឡាញ់និងការយកចិត្តទុកដាក់ដោយអត់ធ្មត់ និងយោគយល់បំផុត»។
កញ្ញាបានបញ្ចប់បរិញ្ញាបត្រផ្នែកអប់រំនៅឆ្នាំ ២០១៥2 ពីវិទ្យាស្ថានភាសាបរទេស (IFL) នៅរាជធានីភ្នំពេញ ប្រទេសកម្ពុជា។ កញ្ញាបានសញ្ជឹងគិតថា “នៅពេលដែលខ្ញុំបានឆ្លងកាត់ ហើយចាប់ផ្តើមបង្រៀនសិស្ស ដែលមានតម្រូវការពិសេសទាំងនេះខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំយល់ដឹងពីពូកគេច្រើនដោយសារខ្ញុំក៏ធ្លាប់ជា អ្នករៀនយឺតម្នាក់ដែរ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាតែងយល់ច្រឡំពីខ្ញុំ។ គេថាខ្ញុំមិនឆ្លាត ថាខ្ញុំរឹងរូស ហើយដាក់ងារខ្ញុំថាជាក្មេងមិនល្អ។ ខ្ញុំធំធាត់ឡើងដោយមានការតស៊ូនិងឆ្លងកាត់ច្រើននៅការរៀនសូត្រ។ ឥឡូវនេះ នៅពេលដែលខ្ញុំ ឃើញកុមារទាំងនេះ – ខ្ញុំហាក់បីដូចជាឃើញខ្លួនឯងនៅក្នុងខ្លួនពួកគេអញ្ចឹង។ ខ្ញុំចង់ទាយយកនៅអ្វីដែលល្អបំផុតដែលពួកគាត់មានហើយខ្ញុំមិនចង់ឱ្យពួកគេឆ្លងកាត់នៅអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់បានឆ្លងកាត់កន្លងមក។ នោះហើយគឺជាចំណុចចាប់ផ្តើមរបស់ខ្ញុំ ពោលគឺនៅក្នុងឆ្នាំ ២០១៨ ខ្ញុំក៏បានសម្រេចចិត្តបន្តការសិក្សាថ្នាក់ អនុបណ្ឌិតផ្នែកអប់រំពិសេសរបស់ខ្ញុំ” ។សុផាណែតជាកូនពៅ និងជាស្ត្រីខ្មែរតែម្នាក់គត់ដែលបានទទួលសញ្ញាប័ត្រផ្នែកអប់រំពិសេស។ នាងបានទទួលសញ្ញាប័ត្រ អនុបណ្ឌិតផ្នែកអប់រំពិសេសពីសាកលវិទ្យាល័យ Flinders ក្នុងប្រទេសអូស្ត្រាលី នៅក្នុងឆ្នាំ ២០២០។ នេះគឹជាមោទនភាពមួយដែលនាងបានផ្តល់ជូនដល់ប្រទេសនិងប្រជាជនកម្ពុជា ជាមួយនឹងសមិទ្ធិផល ដ៏លំបាកប៉ុន្តែអស្ចារ្យមួយនេះ។
ស្របពេលដែលកញ្ញាបង្ហាញពីសេចក្តីរីករាយរបស់នាងក្នុងការសម្រេចបាននូវគោលដៅធំរបស់ខ្លួនមួយនេះ កញ្ញាក៏បានលើកឡើងអំពីសារៈសំខាន់នៃបញ្ហានេះនៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះផងដែរ។ “ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តបន្តការងារលើវិស័យនេះ ដោយសារខ្ញុំដឹងថាប្រជាជននៃប្រទេសរបស់យើងភាគច្រើន មិនទាន់បានដឹងឬកំពុងបដិសេធ ទៅលើករណីពិសេសបែបនេះ។ ខ្ញុំគិតថាបញ្ហានេះមិនអាចប្រសើរឡើងបានទេ ប្រសិនបើយើងរាល់គ្នាព្យាយាមបិទភ្នែកនិងបំភ្លេចវា។កុមារទាំងនេះត្រូវការយើងគាំទ្រនិងបោះជំហានដំបូងក្នុងការជួយពួកគេ ដើម្បីឆ្លើយតបទៅកាន់តម្រូវការរបស់ពួកគេ ក៏ដូចជាជួយបង្កើត ការយល់ដឹងក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់យើងផងដែរ”។
សុផាណែត ជាជនជាតិខ្មែរដែលមានឆន្ទៈដ៏មុតមាំ មានចិត្តសប្បុរស និងស្រលាញ់កុមារ។ នាងបានបើកមជ្ឈមណ្ឌលអប់រំពិសេសមួយដែលមានឈ្មោះថា ‘OrbRom Center’ (មានន័យថា ‘អប់រំ’ ជាភាសាខ្មែរ) ដែលនាងមានគោលបំណងផ្តល់ជូននូវតម្រូវការចម្រុះនៃការសិក្សាទូទៅ អំពីរាងកាយ អំពីសង្គម និងអំពីអារម្មណ៍នៃសិស្សដែលមានតម្រូវការពិសេស។ ឯកទេសរបស់កញ្ញារួមមានអូទីស្សឹម, ADHD, Dyslexia, ការលំបាកក្នុងការប្រកប, ជំនាញប្រាស្រ័យទាក់ទង និងការសិក្សាយឺត និងបញ្ហាជាច្រើនទៀត។
ម្ចាស់សញ្ញាប័ត្រអនុបណ្ឌិតដែលមានមោទនភាពម្នាក់នេះបាននិយាយថា “ខណៈពេលដែលខ្ញុំធ្វើការជាមួយកុមារទាំងនេះនិងសិក្សាថ្នាក់អនុបណ្ឌិតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានដឹងថាគឺមាន លក្ខខណ្ឌបញ្ហាជាច្រើនប្រភេទ ដូចជា ADHD, អូទីស្សឹម, Dyslexia, ពិការភាពក្នុងការសិក្សា, Selective Mutism និងបញ្ហាច្រើនទៀត។ កុមារគ្រប់រូបមានលក្ខណៈពិសេស ហើយតម្រូវការរបស់ពួកគេ គឺខុសគ្នាពីកុមារម្នាក់ទៅកុមារម្នាក់។ ខ្លះមានផលប៉ះពាល់អប្បបរមា ដែលការយកចិត្តទុកដាក់ត្រឹមត្រូវ ក្រោមការត្រួតពិនិត្យ អាចបង្ហាញវឌ្ឍនភាពយ៉ាងឆាប់រហ័ស ខណៈពេលកុមារផ្សេងទៀត ដែលមានកម្រិត ខ្លាំងគឺទាមទារការអត់ធ្មត់ និងការយកចិត្តទុកដាក់បន្ថែមទៀត ដើម្បីអាចឃើញការផ្លាស់ប្តូរ ជាវិជ្ជមានបាន។ ខ្ញុំបានដឹងថា ការអត់ធ្មត់ ការយោគយល់ ការស្រលាញ់ និងការយកចិត្តទុកដាក់គឺជាអ្វីដែល កុមារទាំងនេះត្រូវការបំផុត”។
ការអប់រំ និងការជួយកុមារដែលមានតម្រូវការពិសេសគឺមិនងាយស្រួលនោះទេ ហើយប្រាកដណាស់ វានាំមកជាមួយនូវបញ្ហាប្រឈមជាច្រើន។ ស្ថានភាពដែលលំបាកនបំផុតនោះ គឺនៅពេលដែល ឪពុកម្តាយត្រូវបានជូនដំណឹងថា កូនរបស់ពួកគេមានពិការភាព និងតម្រូវការពិសេស។ វាមិនត្រឹមតែពិបាកសម្រាប់កូនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់ឪពុកម្ដាយរបស់ពួកគេក៏ពិបាកដែរ។សុផាណែត និយាយតាមរយៈបទ ពិសោធន៍ថា “បញ្ហាដែលប្រឈមខ្លាំងនោះគឺការនិយាយជាមួយឪពុកម្តាយ ហើយប្រាប់ពួកគេថាកូនរបស់ពួកគេមានពិការភាព។ វាជាការងារដ៏លំបាកបំផុតព្រោះឪពុកម្តាយកំពុងស្ថិតក្នុងការបដិសេធមួយ ហើយមិនអាចទទួលយកវាបានដោយងាយស្រួលនោះទេ។ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាគឺមានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីទៅលើកូនរបស់ពួកគ ហើយសួរថាហេតុអ្វីបានជាវាកើតឡើងចំពោះពួកគេ»។
កញ្ញាបន្តថា “នៅពេលដែលខ្ញុំព្យាយាមពន្យល់ថា អូទីស្សឹមមិនមែនជាជំងឺទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាពិការភាព។ វាពិបាកទទួលយកណាស់សម្រាប់ឪពុកម្តាយម្នាក់ៗ។ ពាក្យពិការនេះគឺជាពាក្យធ្ងន់ណាស់សម្រាប់ពួកគេ។ ហើយវាក៏ពិបាកសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការធ្វើខ្លួនឯងអោយរឹងមាំ និងប្រកបដោយវិជ្ជាជីវៈ នៅពេលឃើញឪពុកម្តាយឈឺចាប់និងយំបែបនេះណាស់។ ទោះជាយ៉ាងណា ក៏ដោយ ខ្ញុំដឹងថាវាមិនមានអ្វីមួយខុសនោះទេ ហើយការពិតគឺថាយើងអាចដោះស្រាយវាបាន។
ខ្ញុំមើលឃើញកត្តាវិជ្ជមានជាច្រើននៅក្នុងវិស័យនេះ ហើយចាប់តាំងពីការបើកមជ្ឈមណ្ឌលសម្រាប់តម្រូវការ ពិសេស និងគេហទំព័ររបស់ពួកយើងមក ខ្ញុំបានឃើញការរីកចម្រើនយ៉ាងច្រើន។ ឥឡូវនេះឪពុកម្តាយហ៊ាន និយាយអំពីកូនរបស់ពួកគេ ហើយក៏ទទួលយកបានថា កូនរបស់គាត់មានបញ្ហាអូទីស្សឹម។ ខ្ញុំឃើញថា មានមនុស្សកាន់តែច្រើនឡើងទទួលយក និងព្យាយាមស្វែងយល់បន្ថែម អំពីលក្ខខណ្ឌបញ្ហាទាំងអស់នេះ។ ពួកគេមិនមានភាពអវិជ្ជមានដូចឆ្នាំមុនៗនោះទេ»។
សុផាណែតចាំថាបានជួបក្មេងស្រីពិសេសម្នាក់ ដែលមិននិយាយរកនរណាក្រៅពីឪពុកម្តាយរបស់នាងនោះ ទេ ហើយនៅពេលសួរឪពុកម្តាយរបស់នាង ពួកគាត់គ្រាន់តែនិយាយថា កូនគ្រាន់តែអៀនប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែក្រោយមក ពួកគេបានរកឃើញថា កុមារីម្នាក់នោះមានបញ្ហា Selective Mutism។ សុផាណែតនិយាយថា កញ្ញាបានសិក្សាស៊ីជម្រៅអំពីបញ្ហាទាំងនេះ នៅពេលដែលកញ្ញាបានទៅសិក្សា ថ្នាក់អនុបណ្ឌិតរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ ហើយវាពិតជាគួរឱ្យសោកស្តាយណាស់ ដែលមានមនុស្សតិចតួចប៉ុណ្ណោះ ដែលយល់ដឹងអំពីកុមារដែលមានតម្រូវការពិសេសបែបនេះ ហើយពួកគេងាយនឹងត្រូវបានចាត់ទុកថា ជាកូនមិនស្តាប់បង្គាប់ ឬប្រតិបត្តិមិនត្រឹមត្រូវជាដើម។
សុផាណែតក៏និយាយអំពីកូនពិសេសម្នាក់ទៀតដែលនាងនឹកឃើញ ហើយស្នាមញញឹមក៏លេចឡើងនៅលើមុខរបស់នាង។ “មានកុមារម្នាក់នៅមជ្ឈមណ្ឌលរបស់ខ្ញុំ ដែលរឿងរ៉ាវគាត់គឺស្ថិតនៅជិតបេះដូងខ្ញុំជានិច្ច។ នៅពេលនាងមកដល់មជ្ឈមណ្ឌលរបស់ខ្ញុំដំបូង នាងពិតជាភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់ មិននិយាយ មិនមើលអ្វីនោះទេ គឺដឹងតែយំប៉ុណ្ណោះ។ នាងធ្វើការរប្រាស្រ័យទាក់ទងដោយការច្រៀង។ ខ្ញុំពិតជាពិបាកក្នុងការព្យាយាម ដើម្បីទទួលបានទំនុកចិត្ត ពីគាត់ខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តថានឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណាឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ជឿជាក់មកលើខ្ញុំដើម្បីឱ្យពួកយើងអាចជួយធ្វើការជាមួយគ្នាបាន។ នាងក៏បានបន្តមករកខ្ញុំតាំងពី ខែសីហាឆ្នាំមុនមក។ បន្ទាប់ពីបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី ពេលនាងត្រឡប់មកមណ្ឌលវិញ វាជាលើកដំបូងដែលខ្ញុំលឺនាងនិយាយមកកាន់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានសួរនាងអំពីតួអក្សរ ហើយនាងឆ្លើយបានយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ហើយនាងថែមទាំងញញឹមដាក់ខ្ញុំទៀត។ នេះគឺជាសមិទ្ធិផលដ៏អស្ចារ្យបំផុតរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនអាចរៀបរាប់ពីអារម្មណ៍ដ៏សប្បាយចិត្តនិងកក់ក្តៅមួយនេះទេ ដែលខ្ញុំអាចទទួលបានការទុកចិត្តពីនាង និងថែមទាំងអប់រំនាងបានទៀត។ ឥឡូវនេះ ពេលនាងត្រូវការអ្វី នាងចាប់ផ្តើមនិយាយប្រាប់ខ្ញុំ» សុផាណែតនិយាយទាំងទឹកភ្នែក។
រួមជាមួយនឹងមជ្ឈមណ្ឌលអប់រំពិសេស – OrbRom របស់កញ្ញា សុផាណែតក៏ធ្វើការជាមួយកុមារគ្រប់ថ្នាក់ និងបណ្តុះបណ្តាលគ្រូបង្រៀនផងដែរ ហើយគោលដៅបន្ទាប់របស់នាង គឺនឹងបញ្ចប់ថ្នាក់បណ្ឌិត ផ្នែកចិត្តវិទ្យាក្នុងពិការភាព។ សុផាណែត ដែលជាជនជាតិខ្មែរដំបូងគេ ដែលសម្រេចបានច្រើនក្នុងវ័យក្មេងបែបនេះ ប្រាកដជាមានការតស៊ូប្រឹងប្រែងក្នុងខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បី ឈរជើងសម្រាប់ក្មេងៗទាំងនោះ និងដើម្បីណែនាំពួកគេឱ្យដើរលើផ្លូវដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ពួកគេ។
សម្រាប់ព័ត៌មានបន្ថែមសូមចូលទៅកាន់តំណនេះ–> https://kh.orbrom.com/
